W ciągu ostatnich dni, a nawet tygodni, wiele osób począwszy od Galway, Irlandię, przez Europę, na całym świecie kończąc - obejrzało krótki film pt „Fifty People One Question – Ireland”. Dzięki sile internetu i serwisom video, tysiące ludzi miało okazję śledzić i komentować jeden z filmów stworzonych przez Kamila Krolaka. Kamil jest niezwykle utalentowanym twórcą, który studiuje na Galway Mayo Intstiute of Technology. Ale jest również człowiekiem który w bardzo krótkim czasie zdobył niezwykłą popularność  i wzbudził sympatie wśród wielu osób.

Sam autor przyznaje że nie spodziewał się tak dużej oglądalności. Nigdy nie przypuszczał, że film będzie miał tak szeroką rzeszę widzów na całym świecie, wliczając Nowy Jork, Japonię jak i sama Polskę.

Trzeba przyznać że pytanie, które zostało postawione przechodniom na głównej ulicy Galway nie należało do łatwych. What is your biggest life regret?  Czego w życiu najbardziej żałujesz?

Na to pytanie najpełniej dają odpowiedź wiersze z ostatniego, najnowszego tomiku poezji Teresy Pyc, rodowitej chełmianki, przez chwilę mieszkanki Galway. Ten tomik to nic innego, jak pisze Danuta Makaruk, autorka posłowia – próba wewnętrznego rozrachunku z samym sobą, analizy tego, co się wydarzyło i co mogło się wydarzyć. To znakomita lekcja dla wszystkich – zarówno młodszych, jak i starszych, lekcja, po którą warto sięgnąć. A dzięki autorce tomiki jej wierszy są dziś dostępne w polskiej bibliotece w Galway, czynnej zawsze przed i po niedzielnej mszy św.

O potrzebie przelewania emocji na papier, konieczności sięgania po pióro, jakości poezji, o wątpliwościach towarzyszących publikowanym wierszom i zadumie nad losem człowieka z Teresą Pyc, „Pszczołą”, której „wyrwano skrzydełka bez znieczulenia, poetką, która „pisze tylko dla siebie i może jeszcze dla dwóch przyjaciół, z których jednego na pewno nigdy nie poznamy”, niesamowicie skromną, ale i barwną postacią rozmawia Iwona Mazurek.

Uwielbia Bacha, Mozarta, Czajkowskiego, Chopina i jeszcze wielu innych kompozytorów. Muzyczną pasję zaszczepili w nim rodzice, ale jak sam twierdzi, nie został pianistą z przymusu. Pokochał muzykę, a dziś swoją pasję dzieli z innymi. Prowadzi Studio Pianistyczne i Szkołę Muzyczną w Galway – Hoffmann’s Piano Studio. Uczy i wychowuje, pokazuje, jak ważna w życiu każdego człowieka jest muzyka. I że warto się na nią uwrażliwić. Z Dariuszem Hoffmanem, pianistą z krwi i kości, kompozytorem spotykam się w Hotelu G, gdzie w weekendy, od ponad trzech lat, grywa koncerty.  

Sztuka jest piękna sama w sobie. Ale jeżeli przez sztukę realizujemy jakieś inne cele, staje się szlachetniejsza. O takim przykładzie można mówić w przypadku fotografa artysty – Sebastiana Chrobaka, który nie tylko fotografuje realizując przez to swoją pasję, ale tym samym próbuje pomagać innym. Jak mówi – tak trzeba.

O zbliżającej się wystawie i aukcji charytatywnej z autorem zadziwiającej kolekcji fotografii rozmawia Iwona Mazurek.